Feragat.

Feragat

kocaman bir güzellik

kıpkırmızı dudaklar

kavis tükürüyor

hür göğüsler

akıl dimağ almıyor

ithal bir kalça ki

çileden çıkartan adamı

bir seyyahın açlığı ile 

kemirebilirim her bir zerreni

Hazar Akgül

Havana.

Havana



yeri gelir
hürmetlerini sunmayı da esirgemez senden
yedi düvel
ya da yedi düvelden saçlarını çıkaralım
o çocukları sende benim kadar kıskanıyorsun
ilginç olan onlar senin çocukların
tabiat annenden bir tokat yemenin zamanı gelmedi mi sence?
onlar herkese dik
yalnız ve mutlu
küçük Havana gibi
hür hani

demek istediğim şu ki
saçlarını kestirme konusunda bana danışma
sakın bir kez daha onlara kıymak konusunda
alma fikrimi
senle hararetli biçimde tartışırım
farklı yüzlerim var mahsende
üzülürsün, sakın

ve son olarak küçük bir tehdit
"görmeyeyim bir çırak süpürürken onları!"


Hazar Akgül

Aşklar içinde.

Aşklar İçinde


Denizin en az yeri bir köpüğü başlatıyor
Yürüyorum kumların çakıllarin yanı sıra
Yüreğimde bir sancı keskin bir akasya kokusundan
Avuçlarımda bir yanma
Büyüyen bir ürpertiyim sanki, kayıp gidiyorum üstünde sabahın
Oldu olacak
Eğilip bir taş alıyorum yerden, fırlatıyorum denize
Ufacık bir gülüş geçiyor suyun üzerinden
Bir çocuğun gülüşü gibi
Aşkların, nice aşklarin ayrılık günü gibi
Bir sokağın ucunda kaybolup solan
Daha çok solan, aşkların solgunluğu suyun üzerinde
Korularda yoğun bir erguvan sisi.

Hisarlı balıkçı ağlarını ayıklıyor
Ağları pembeden hüzne giden
Dip sularında mercanlar gibi koyulaşan
Kirpiksiz gözleri böyle daha güzel
Çil basmış yüzünü bütün
Parmakları capcanlı, pavuryalar gibi
Merhaba, desem bir kucak balık atacak önüme
Biliyorum atacak
Böyledir memleketimin yoksul halkı
Bir onlarda rastladım bu cömertliğe
Istavritler kıpır kıpır dibinde sandalının
Balık dedin mi, oynamaz gözleri hiçbirinin, tertemiz bir resim gibi
bakarlar insana
Günlerce bakarlar, bıraksan yıllarca bakarlar belki
Gözlerin gibi senin, yıllardır unutamadığım
Ve bu yüzden olacak düşünmedim şimdiye kadar bir balığın ölebileceğini.

Hızar sesleri geliyor yakından, güneşin döndüğünü görüyorum
Çınar yapraklarının arasında yeşil yeşil
Yeşille sarı birlikte dönüyor
Denize düşüyorlar kırıla kırıla
Bir örtü oluyor düşündügüm her şey denizin ve asfalt yolun üstünde
Gözyaşları bir örtü, onurla cesaret bir örtü
Senin upuzun gövden -kapkara saçlarınla-
Daha da uzun şimdi bir örtü olarak
Denizin kıvrımlarında aşka hazırlanıyor
Göğe düğmeler gibi yapışmış kirazların altında
Yıllar var ki unuttuğumu sanırdım bu örtüyü ben
Sevgiyi bilmezdin de ondan, sevişmeyi bilirdin yalnızca
Birtakım sözler de bilirdin, niye saklamalı, en ustalıklı sözlerdi onlar

Ama bak
Kaybolup giderdi herbiri, karşılaştılar mı bir yerde şiirle
Aslına bakarsan en güzel aldanmaları yaşadık seninle biz
Hatırlıyorum da öyle.

Tepelerde otlar yakmışlar, kuzular dolaşıyor dumanların arasında
Bir kızla oğlan geçiyor, birbirilerine iyice sarılmışlar
Kızın ağzında ince bir dal parçası
Dalın ucunda bir tomurcuk, ağzıyla dudaklarıyla beslemiş sanki onu
Öylesine bilmek istiyorum ki ne konuştuklarını, ama duymaktan
korkuyorum gene de
Söyle, en son nerde görmüştüm seni
Böyle dumanlar vardı gözlerinde, boynunda bir de
Şimdi gene var
Bileklerinde, bileklerinin renginde
Dudaklarında, dudaklarının
Gözlerinin dolar gibi olması renginde ve
Yorgunsan bir kıyı kahvesinde dinlenirkenki
Üşüdügün, başını omzuma koyduğun, sonra elele
Bir aşkı yaşamak, bir aşkınn bilinmesinden bambaşka değil miydi
Ve bu ikisini ayıran duman, yani bir aşkı bizim yapan
Bu dumanların hepsi gibi varsın şimdi de
Acele etme yoksun belki
Ben herşeyin bir bir yok olmasına o kadar alıştım ki
Ve her şeyin bir bir varolmasına o kadar alışacağım ki
Bilirsin neler için çarpmıyor bir yürek.

Küçüksu çayırını şantiye yapmışlar
İşçiler beton döküyor, demir eğiyor, zift kaynatıyor
Vakit öğleyi geçti çoktan, yemeklerini yemiş olmalılar
Coca-Cola’ya doğrayıp ekmeklerini
İşçilerimiz, yarını kuracak olan işçilerimiz
Ben görür müyüm bilmem, ama kuracaklar mutlaka
Coskuyla çakacaklar her çiviyi, türkülerle dökecekler betonu
Ve onlar
Onlar, diyorum sadece
Bir yolculukta karşılıklı konuşan adamların
Parmak uçlarındaki sigaralar gibi şaşkın
Bilmeden ne yapacaklarını
Anlayacaklar ne kadar güçsüz
Ne kadar zavallı olduklarını
Vakit öğleyi geçti çoktan.

Bir tanker geçiyor şimdi de tam akıntının ortasından
Baştanbaşa gül rengi
Kimseler görünmüyor içinde
Neden görünmüyor, bilmiyorum
Yolcu uçaklarına, yük kamyonlarına, fabrikalara petrol taşıyor
Tanklara, savaş gemilerine, roketlere de
Yılların, yüzyılların
Bitmeyen vahşetini ateşlemek için
Sanki bu yüzden kimseler görünmüyor ortalıkta, utançlarından
Utancı bilerek yaşamak korkunç
Daha korkuncu da var:utancı bilerekten yaşatmak
Gördük hepsini işte, daha da görüyoruz.

Pembeye dönük bir aydınlık, yağıyor usul usul
Bir poyraz çıktı hafiften, kuzeye çevrildi teknelerin burnu
Ve güneş kaydıkça kayıyor batıya doğru, birazdan kan kırmızı bir gök
buğulanacak
Birazdan kan kırmızı bir akşam yağmuru da dökülebilir
Neler olabilir birazdan
Bir uçak geçiyor yaldızdan bir iz birakarak
İçindeki mutlu yüzleri düşünüyorum
Bir hüzün basıyor gene, ne kadar istemesem de
Çabuk geçiyor
Nerede okumustum, hatırlamıyorum şimdi, biri mi anlatmıştı yoksa
Mahpusunu kıskanan bir gardiyani
Ve düşün sevgilim, mahpusunu kıskanan bir gardiyan düşün
Ne kadar acı bunlar
Kıskanıyorlar hepimizi ve kıskanacaklar
Güç iştir çünkü bir tarihi insan gibi yaşamak
Bir hayatı insan gibi tamamlamak güç iştir
Birazdan akşam olacak sevgilim
Bütün heybetiyle akşam olacak
Sevgilim, diyorum, oysa kimsecikler yok yanımda
Bilmiyorum kime sevgilim dediğimi
Bildiğim bir şey varsa
O kadar yeni bir anlamda söylüyorum ki bu kelimeyi
Unutup birden zamanı ve yeri
Onunla bir günü kutluyorum coşarak
Onunla bir günü kutluyoruz sanki.
Edip Cansever

Plastik tutarlılık.

Plastik Tutarlılık


Bu benim gözlerim, plastik
dikelmekten aciz, sahte
saçların alev alev
hür göğsün ve üstünde düşünüyorum
kıpkırmızı bir elma
ısırılıyor, hatta buz gibi
o an muhakkak çarpışır akisler
göz göze, dişlerimiz kamaşıyor.


değil mi?
esmerlik parayla  değil;
hem esmer, hem güzel olmak
zordur hem de,
beyaz kadınlar kirli
siz, son radde hanım efendi
kaldırımlardan atlamayalım
onlar bunu hak ediyor.


her şeyi bildiğini sanan, ben
ışıktan mı korkuyorum
en çok pencerelerim ele veriyor
ee bir kadın ve pençeleri
süper yalanlarız biz
bu, plastik tutarlılık.


Hazar Akgül

Kastettiğim buydu.

Kastettiğim Buydu


Kastettiğim buydu
yeşil cilve gözleri
disiplin kokan kostümü
kastettiğim tam da buydu;
bazı gözler Maupassant,
giydiği babet
gibidir.


Hazar Akgül

Şerbetçi otu.

Şerbetçi Otu


sen şimdi gururla tarayabiliyor isen saçlarını
tarıyorken şu an, okşuyorsan egonu
tokatlamalı o şımarık çocuğu
ben, ben ki seni arşın hemen altında uykuya daldıran adam
sen hacimce geniş duyguları üzerinde barındıran
hafif ve zayıf kadın.
hislerimi dört bir yana çekiştirecek
yanıma toplayacağım milyonlarca sefil var
omuzlarında bu sefer, ucu bucağı serkeş yollar gibi
kesin ve mağdur ağlayabileceğim
fakat rayiha
sen onların belli bir kısmını toplamışsın bir ringe
ahmaklar birbirlerine şerbetçi otunu kaynatmış
hırpalıyorlar birbirlerinin ruhlarını
tepeden bayıra sürüklüyorsun ahmakları, büyükçe
gücün sadece buna mı yetiyor demeyeceğim elbet
demeyeceğiz;
biliyorum, sen bu denli güçsüzsün
ve o milyonların kendilerine atacakları tokat
nasıl oluyor bilmiyorum, benim suratımda somutlaşıyor
artık farkına varıyorum ki
sen ve türevlerini sevmek
burna dokunan, kalp sızlatan gri bir haksızlıktır
ve hazar haksızların dünyevi haklarına tapar
sizler yalnızlığa koşuyorken apar topar.

Ruhu çınar, ruhu.

Ruhu Çınar, Ruhu

En fason malzemeden yapılmış
alımlı çalımlı olmak uğruna pas tutmuş bir gemi
açıldı şimdi kıpkırmızı bir sudan, yarına
o kırmızı, deniz mi acaba
yoksa radikal bir okyanus mu?
onu bilmem fakat çok ceset var
karaya dahi çarpacak mecali kalmamış cesetler
bitkin, bedbaht...
ve onlar ki bencil
bir bir engel olmaya çalışıyorlar fason gemiye
ah gurur,
bir kez bile sendelemedin sen, ruhu çınar gemi
vakumlamakta en aşağısı, kalan bir kaç çiçeği
gemide tek bir herif yok ki anlayan envai çiçekten
bir nevi kimsesizler yurdu kokuyor burun
harıl harıl kaynıyor gözün farklı renklerinde ima
iman desen, eser yok!
kimse sormuyor nereye gider bu külüstür diye
bir kaptan biliyor istikameti
o da köşkünde yok
belki de kitlemiş ağlıyordur kapıyı üstüne
bakıp bakıp hayallerin büstüne..

Hazar Akgül

Aşk hiç kokar mı?

Aşk Hiç Kokar mı?

sen bana aşk hiç kokar mı dedin

ben sana acil şifalar diledim

bu aramızdaki ilk şaşkınlıktı

ilk resmiyet civarı cümle aramızdaki

durum rutinleşti artık

süregeliyor hala omuzlarıma

Hazar Akgül

Bu sefer.

Bu Sefer


İnanamıyorum, yanımda uyuyorsun
fakat ben bu şekilde hayal etmemiştim
uyandın...
bi teorim vardı doğrulandı
sen, evet sen usandın.


Hazar Akgül

Uçurum.

Uçurum


tir tir titriyordu parmakların tıpkı bir it gibi
yalnız bir o kadar gururluydu
ilk defa tutmuştum ellerini
çektin hafiften
ben bırakmak istemedim
fakat ikimiz de direnme cesaretini gösteremedik
oysa ki kaldırıp öpse idim tüm acımla ellerini
sonra gözlerin beni çiğnemeden
dudağının yanağın ile birleştiği uçurumdan bahtiyarlık
kafama dikmemle günahları
atı verseydim kendimi tüm uçurumlardan
her şey o an, o pırıltıyla bitseydi.


Hazar Akgül